Verandering zien
 

Wil je zien wat me bezighoudt?

Blogitems uit 2012

Regelmatig schrijf ik in blogvorm over zaken die me raken of aan het denken zetten: ervaringen in mijn werk, ontmoetingen, inspirerende boeken, films of thema’s. Je vindt ze hier.

06 mar
2012

Verandering zien

Het leek me een mooi moment me eens te laten bijpraten over de reorganisatie die de gemoederen binnen de Gemeente Groningen al een tijdje verhit. Dus ging ik op bezoek bij de Gemeente, om precies te zijn de Dienst RO/EZ (Ruimtelijke Ordening en Economische Zaken). Terwijl ik wachtte op mijn gesprekspartner, bekeek ik een kleine expositie die in de hal was opgesteld. Het bleek te gaan om de ontwerpen die waren ingestuurd op een prijsvraag die de Dienst had uitgeschreven. Daarbij was gevraagd om ideeën voor het leegstaande terrein van de Suikerfabriek. Er hingen 49 plannen, waarvan 15 het in de ogen van de jury het best hadden gedaan. Geamuseerd bekeek ik de ontwerpen. Het verwonderde me  dat de Dienst kennelijk ideeën en inspiratie van buiten had gevraagd. Konden ze het soms zelf niet meer?

Niks van dit alles, zo bleek me even later toen mijn gesprekspartner was gearriveerd. “Kijk”, zo legde hij enthousiast uit, “ de klassieke aanpak bij zo’n gebied als dat van de Suikerfabriek is: wij maken een masterplan voor de komende 15 jaar. Maar 15 jaar is heel lang. Wie weet wat over 15 jaar nodig is, hoe de stad zich dan heeft ontwikkeld? Dergelijke planvorming is ook heel log en maakt geen gebruik van ideeën die er leven onder burgers en andere betrokkenen. “ Daarom was er dit keer voor gekozen de planvorming op een andere manier aan te pakken. Eerst zijn nu burgers gevraagd: wat lijkt jou een mooie bestemming voor het gebied? Daarna krijgen ondernemers een kans, eventueel kunnen studenten daarna een business case uitwerken.

Al doorpratend hoorde ik over meer en andere initiatieven. Hoe Groningen Hoofdstad van de Smaak was geworden, hoe er in het Ebbingekwartier kunstenaars betrokken worden bij invulling van plannen. En in al die kleine en grote voorbeelden zat een rode draad: de Gemeente was niet meer de alles bepalende instantie, maar gedroeg zich als regisseur, die partijen bij elkaar haalt en dialoog op gang brengt.

Gemakkelijk is dat niet. Tegengeluid is er altijd. “Staat niet in het Collegeprogramma”, of “Dat komt zo niet goed, je moet die mensen niet zoveel invloed geven”. Medewerkers die hechten aan de traditioneel bepalende rol zijn niet altijd gelukkig en bereidwillig mee te doen. Voor hen gaat er wat verloren.

Het werd me langzaam helder dat zich in de kleine expositie een grote verandering toonde. Die verandering is in volle gang, onaf en niet door iedereen gesteund. Maar ze is er onmiskenbaar en er wordt geëxperimenteerd: met ludieke en speelse planvorming, burgers worden betrokken, er is ruimte voor een initiatief dat buiten Collegeprogramma’s valt, maar veel energie brengt. Ook al vraagt dat veel lef om door te zetten.

Ik nam afscheid en liep terug door de hal. Het leek wel of de expositie, die ik een uur eerder nog zo nietsvermoedend had bekeken, er opeens heel anders uitzag.

 

Meer weten: download hier het juryrapport (PDF).